วันนี้ คุณสรรเสริญ วงศ์ชะอุ่ม รัฐมนตรีช่วยคมนาคม จะไปนั่งถกกับคุณสมหมาย ภาษี รัฐมนตรีช่วยคลัง เพื่อหาทางกู้เงินในประเทศมาลงทุนสร้างรถไฟฟ้าสายสีม่วง ช่วงบางใหญ่-บางซื่อ เพราะธนาคารเพื่อความร่วมมือระหว่างประเทศ หรือเจบิค ประกาศจะไม่ อนุมัติเงินกู้ให้ไทยในช่วงนี้

เพราะอะไร รัฐบาลญี่ปุ่นจึงสั่งปิดก๊อกเงินกู้ไทยดื้อๆ รัฐบาลขิงแก่ ก็ได้แต่นั่งเดากันไป

แต่หากไม่ลืมคำแถลงการณ์ของสมาพันธ์พ่อค้าญี่ปุ่น หรือไคดันเรน ที่มีอิทธิพลต่อเศรษฐกิจญี่ปุ่น แถลงไว้ตั้งแต่ต้นปี หลังจากที่แบงก์ชาติไทยประกาศให้กันเงินทุนสำรองนำเข้าร้อยละ 30 คนที่โดนเข้าไปเต็มๆก็คือ พ่อค้าญี่ปุ่นในกลุ่มรถยนต์ และเครื่องใช้ไฟฟ้า เพราะนำเข้าเงินทุนมาลงทุนก่อสร้างโรงงานในไทยมากที่สุด ไม่ใช่นักเล่นหุ้น

ดังนั้น ตราบใดที่ไทยยังคงมาตรการกันเงินทุนสำรองนำเข้าร้อยละ 30 อยู่ ก็อย่าหวังจะได้เงินกู้จากเจบิคมาสร้างรถไฟฟ้า ไม่ว่าจะเป็นเงินมากหรือน้อยก็ตาม

ผมเพียงแต่บอกให้รู้เท่านั้นแหละ

แต่ประเด็นใหญ่ที่ผมอยากจะพูดเรื่องรถไฟฟ้าในยุคขิงแก่ก็คือ มติ ครม. เดือนที่แล้ว ที่อนุมัติให้ก่อสร้าง รถไฟฟ้าสายสีแดง รังสิต-บางซื่อ-ตลิ่งชัน แบ่งการก่อสร้างออกเป็น 2 ช่วง โดย ครม.ให้สร้าง ช่วงบางซื่อ-ตลิ่งชัน ระยะทาง 15 กิโลเมตรก่อน วงเงินก่อสร้าง 13,133 ล้านบาท ส่วน ช่วงบางซื่อ-รังสิต ระยะทาง 26 กิโลเมตร วงเงินก่อสร้าง 52,220 ล้านบาท ให้รอเงินกู้จากเจบิค

ที่น่าตกใจก็คือ กระทรวงคมนาคม “ยุคทหารน้ำ” พล.ร.อ.ธีระ ห้าวเจริญ มีการ “เปลี่ยนสเปก” ที่สำคัญที่สุดของรถไฟฟ้าสายสีแดง คือ “เปลี่ยนขนาดรางของรถไฟฟ้า” ที่กว้าง 1.435 เมตร มาเป็นรางรถดีเซลรางธรรมดากว้าง 1 เมตร ซึ่งไม่รู้ว่ารัฐมนตรีขิงแก่คิดออกมาได้ไง ใครเป็น ไอ้โม่งชงเรื่องให้ และ ครม.ขิงแก่ก็หลับหูหลับตาอนุมัติโครงการออกมา

เรื่องนี้ผมเองก็ได้รับเอกสารจาก คุณโอกาส เตพละกุล ประธานคณะทำงานโครงสร้างพื้นฐานฯสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจฯมาตั้งแต่เดือนที่แล้ว ก่อนที่จะมีมติ ครม.

คุณโคทม อารียา ประธานสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจ ได้ทำหนังสือถึงนายกรัฐมนตรี ทักท้วงในเรื่องนี้ โดยชี้ให้เห็นว่า การเปลี่ยนจากรางมาตรฐาน 1.435 เมตร เป็นราง 1 เมตร ที่ล้าสมัยระบบโบราณ (ยุคขิงแก่) เป็นการถอยหลังเข้าคลอง ไม่สอดคล้องกับระบบขนส่งมวลชนสมัยใหม่ในเมืองใหญ่ที่ใช ้ระบบรางมาตรฐานสากล ที่แย่ที่สุดก็คือ จะกระทบต่อรถ ไฟฟ้าสายอื่น ไม่สามารถเชื่อมต่อระบบกันได้ แถมการบำรุงรักษาก็ยาก เพราะมีผู้ผลิตน้อยราย

สภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจฯ ยังเสนอแนะให้สร้าง รถไฟฟ้าสายสีแดง ช่วงบางซื่อ-รังสิต และ ช่วงบางซื่อ-พญาไท ก่อน แล้วค่อยสร้างช่วงบางซื่อ-ตลิ่งชัน เพื่อจะได้เชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าสาย “แอร์พอร์ต ลิงค์” ที่สถานีพญาไท รองรับผู้โดยสารจากภาคเหนือและอีสาน โดยใช้ สถานีบางซื่อ เป็น City Terminal เข้าสู่สนามบินสุวรรณภูมิ

ผมเห็นด้วยกับข้อเสนอของสภาที่ปรึกษาฯ

ก่อนหน้านี้ผมเคยเปิดเผย แผนเดิม ของ รถไฟฟ้าสายสีแดง ว่ามีแผน จะเชื่อมต่อกับ รถไฟฟ้าสายแอร์พอร์ต ลิงค์ เพื่อเชื่อม 2 สนามบิน คือ สนามบิน ดอนเมือง กับ สนามบินสุวรรณภูมิ ซึ่งวันนี้เราเปิดใช้ทั้งสองสนามบินแล้ว

แต่รัฐบาลขิงแก่ก็ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ ดันไปสร้างสายที่ใช้ประโยชน์ ปัจจุบันน้อยที่สุดก่อนคือ บางซื่อ-ตลิ่งชัน มิหนำซ้ำยังจะสร้างสายสีม่วง บางซื่อ-บางใหญ่ต่อเป็นสายที่สอง แทนที่จะสร้าง “สายสีน้ำเงิน” ส่วนที่เหลืออีก 17.9 กิโลเมตร จากบางซื่อ-ท่าพระ-หัวลำโพง เพื่อให้วิ่ง เป็นวงกลมใหญ่เสียก่อน ซึ่งได้ประโยชน์ในการขนส่งผู้โดยสารมากกว่า

เห็นการทำงานของรัฐบาลขิงแก่แต่ละเรื่องแล้วก็น่ากลุ้มใจนะครับ

หัวใจสำคัญของรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนคือ ต้องเชื่อมต่อจราจรให้ได้มากที่สุด และกระจายจราจรได้มากที่สุด สร้างกันด้วนๆแบบรถ ไฟฟ้าเมืองไทย ทำให้แพง ไม่คุ้มการลงทุน ยังแก้ปัญหาจราจรไม่ได้มากอีกต่างหาก.

“ลม เปลี่ยนทิศ”

ที่มา นสพ.ไทยรัฐ