2007-Oct-27 - นโยบายสำหรับเศรษฐกิจไทย : เพิ่ม “การผลิต” ไม่ใช่เพียง เพิ่ม “เงิน” ง่ายๆ

เทศกาลหาเสียงเลือกตั้งกำลังมาถึง พรรคการเมืองทั้งหลายกำลังเริ่มตีฆ้องหาเสียงกันแล้ว ผมอยากมีโอกาสแลกเปลี่ยนความเห็นเรื่องแนวนโยบายที่เป็นประโยชน์อย่างแท้จริงต่อประเทศชาติและประชาชน                เป้าหมายแรกที่มักจะพูดกัน คือเรื่อง “รายได้ประชาชาติ” ซึ่งผมเคยอยากให้เน้นว่าให้ดูที่ “ผลผลิตประชาชาติ” หรือ ศัพท์ที่เป็นทางการคือ “ผลิตภัณฑ์มวลรวมของประเทศ” หรือ จีดีพี ที่เราพูดๆกัน ซึ่งคือผลรวมของการผลิตของประชาชนทั้งประเทศรวมกัน                หากจะวัดกำลังรายได้ของคนๆ หนึ่ง ก็จะวัดได้จากรายได้ ที่เกิดจากการทำงาน                หากเขาได้เงินเพิ่มชั่วคราว เช่น เก็บเงินตก มีคนเอาเงินมาให้ เงินง่ายๆเหล่านั้น แม้เขาอาจจะนำไปใช้ประโยชน์ได้ แต่ไม่ได้เพิ่มรายได้ที่แท้จริงของเขา หากเขาเป็นครอบครัวยากจน มีรายได้เดือนละ 3 พันบาท แม้จะได้เงินพิเศษ 500 หรือ 1,000 บาท ชั่วครั้งชั่วคราว ก็ไม่ได้ช่วยให้เขามีรายได้ที่แท้จริงเพิ่มขึ้น หรือหายจากความยากจนได้                ดังภาษิตที่กล่าวถึงกันเสมอว่า “อย่าเพียงช่วยให้คนทำปลารับประทานได้ แต่ช่วยให้เขาหาปลาได้ด้วยจะเป็นการช่วยเหลือที่แท้จริง”                การช่วยคนให้มีฐานะความเป็นอยู่ดีขึ้นอย่างแท้จริง จึงหมายถึงการพัฒนาความรู้ ความสามารถ พัฒนาโอกาสในการทำงาน มากกว่าที่จะแข่งกันเพียงแต่จะ “ให้” จะ “แจก” เท่านั้น                ผมชอบรายการสนทนาทางเศรษฐกิจบนรายการทีวี ซีเอ็นบีซี ผมประทับใจที่นักเศรษฐศาสตร์บางคนพูดตรงๆว่า เขาไม่ชอบเงินที่รัฐบาลใช้จ่ายลงไป เป็นลักษณะเงินให้ประชาชนบริโภค มันกระตุ้นการซื้อได้สักครั้ง แต่ไม่ได้เสริมสร้างงาน หรือช่วยพัฒนาศักยภาพของประชาชนอย่างแท้จริง เขาชอบการใช้จ่ายที่จะช่วยให้เกิดการทำงานที่ดีขึ้น มีประสิทธิภาพมากขึ้น ต้นทุนลดลง แข่งขันได้มากขึ้นในเวทีโลก เป็นต้น                นโยบายที่เน้นการพัฒนาทรัพยากรบุคคล จึงเป็นเรื่องสำคัญ แต่เป็นเรื่องที่มีความเสี่ยง เพราะการหาเสียงด้วยการเอาใจ มักทำให้ชาวบ้านรู้สึกว่า “ได้” รับตรงๆ ง่ายๆกว่า ดูเหมือนมากกว่า โดยไม่คิดว่า “ได้” เงินที่มาจากไหน ? เป็นภาระของประชาชนต่อไปหรือไม่ ? เพียงใด ?                เพิ่มกองทุนหมู่บ้านเพื่อหาเงินมาให้จับจ่ายเพิ่ม (บนภาระที่คนรุ่นหลังต้องแบกกันต่อไป) ควรจะไม่ตีขลุมสร้างภาพด้านเดียว มีส่วนดี เสริมสร้างอาชีพอย่างไร ? ก็ชี้แจงไป แต่มีส่วนที่ใช้จ่ายเพื่อการบริโภคอย่างไร ? การชำระคืนเป็นอย่างไร ? มี NPLรากแก้วหรือไม่ ? เพียงใด ? ถ้าเห็นกันชัดๆก็น่าจะเข้าใจกันดีขึ้น                ตอนที่ผมเป็นกรรมการ ธนาคารออมสิน เมื่อราวๆ 6 ปีที่แล้ว เราก็มีโครงการ ไมโครเครดิต ตามแนวทางสินเชื่อรายย่อยที่บังคลาเทศ ซึ่งการปล่อยสินเชื่อ และการติดตามเก็บการชำระคืน ก็เป็นไปได้อย่างดี มีวินัยดี ก็ยังเชื่อว่ามีวิธีการที่จัดการสินเชื่อรายย่อย (รากแก้ว) ลักษณะนี้ได้ดี จากประสบการณ์ คนไทยไม่ควรดูถูกกัน คนที่ยังมีฐานะยากจนลำบาก ส่วนใหญ่ก็มีศักดิ์ศรี มีศีลธรรม มีคุณธรรม มีหนี้ก็พยายามชำระ                เราจึงควรสร้าง “ความคาดหวัง” ที่ดี เพื่อยกระดับคุณภาพ และคุณธรรม กระตุ้นให้กู้เงินอย่างรับผิดชอบ คิดถึงการทำงาน การผลิตที่มีความต้องการของตลาด อย่าเน้นเพียง กู้ง่ายๆ หรือโดยเฉพาะควบคู่กับจุดยืน “พักหนี้” อีก มันอาจสร้างความคิดที่ไม่ถูก และทำให้คุณภาพของคนอาจตกต่ำลงจากการหลงทางดังกล่าวได้                การให้มีกองทุนเพื่อให้ประชาชนกู้เงิน จึงควรจะควบคู่กับหลักการเศรษฐกิจพอเพียง เพื่อกระตุ้นให้มีความรอบคอบ และวางแผนชัดเจนว่า จะกู้มาทำอะไร ? ช่วยสร้างรายได้นำมาคืนได้ไหม ? ใช้จ่ายเพื่อบริโภคได้มากน้อยเพียงไรจึงเหมาะสม ? เป็นต้น                แม้การโฆษณาหาเสียงเช่นนั้น จะดูไม่เร้าใจเท่า สร้างความคาดหวังแค่กู้ได้ง่ายๆ ไม่สร้างประเด็นให้ห่วงกังวลเรื่องภาระการคืนเงินเลย แต่นั่นคือ “ความรับผิดชอบ” ของนักการเมือง และ คือ “ความจริงใจ” ต่อประชาชน                ผมคิดว่าจุดยืนด้าน การพัฒนาคน โดยเน้นความสามารถ และโอกาสในการทำงาน “สร้าง” ผลผลิตได้มากขึ้น การเปิดโอกาสการลงทุนมากขึ้น ทั้งจากความเชื่อมั่นของคนไทยที่ดีขึ้น และการเปิดประตูเงินลงทุนจากต่างประเทศเพื่อเพิ่มการจ้างงาน และความสามารถของประเทศให้สูงขึ้น ล้วนเป็นแนวนโยบายที่เราน่าจะได้ติดตามกันต่อไป                นอกจากเรื่อง “เป้าหมาย คือประชาชนมีผลผลิตดีขึ้น” ซึ่งจะเป็นรากฐานของ “ประชาชนมีความเป็นอยู่ดีขึ้นอย่างยั่งยืน” ไม่ใช่ “เพิ่มเงินง่ายๆ” ในครั้งนี้แล้ว เรื่อง “กลไกตลาด” “นโยบายตลาดทุน” “นโยบายดอกเบี้ย” และ เรื่องเศรษฐกิจอีกหลายๆเรื่อง ก็เป็นเรื่องที่มีความสำคัญอย่างยิ่ง ซึ่งผมจะได้ติดตามนำเสนอในครั้งต่อๆไป เพื่อเป้าหมายเศรษฐกิจไทยที่เติบโตยั่งยืนต่อไปครับ                                                      มนตรี ศรไพศาล

โดย ผู้จัดการออนไลน์

22 ตุลาคม 2550